مشاوره

پرونده اول:
مادر من چند خانه داشت که به دلیل سن بالا و شرایط جسمی و روحی پدر (که زنده بود ولی حال خوبی نداشت) تصمیم گرفته بود خانه‌ها را بفروشد و یک خانه خریداری کند. مسئولیت فروش و خرید خانه‌ها ابتدا به برادر بزرگتر محول شده بود، اما پس از خرید خانه برادرم سند خانه را به نام خودش زد.
مادر پس از اطلاع از این موضوع تصمیم گرفت برای بازگرداندن سند خانه به نام خودش پیش وکیل مراجعه کند. این موضوع حدود خرداد ماه ۱۴۰۲ بوده. در ابتدای مراجعه، مادر توضیحات کاملی به وکیل داد و تأکید کرد که هدفش تنها بازگرداندن سند به نام خود است و اصلاً قصد ندارد برای برادرم مشکل کیفری ایجاد شود یا اقدامی علیه او انجام شودمادر اینجانب در آن روز و روزهای قبل و بعد، به دلیل سن بالا، بیماری پدر، و ترس از اقدام برادر و از دست دادن خانه، در شرایط روحی و جسمی نامناسب بوده است..
با این حال، وکیل از این شرایط استفاده کرد و با ایجاد استرس شدید و فشار روانی بر مادر و خواهرم که همراه مادر بودند، آن‌ها را وادار کرد در همان جلسه یک قرارداد پیش‌نویس شده که بندهایی از آن هم خالی بود امضا کنند. وکیل همچنین شماره حساب خود را در اختیار مادر گذاشت و خواست مبلغی واریز شود تا اقدامات حقوقی انجام شود. مادر با اعتماد به وکیل و بر اساس حرف‌های او، این مبلغ را واریز کرد، بدون اینکه نسخه‌ای از قرارداد یا متن کامل اقدامات به او داده شود، و هنوز هم متن قرارداد به مادر ارائه نشده و اصلاً نمی‌داند در متن قرارداد چه نوشته شده است.
پس از انجام این مراحل، مشخص شد که اقدامات وکیل، از جمله شکایت کیفری مطرح شده علیه برادر، برخلاف خواست صریح مادر بوده و هدف اولیه که بازگرداندن سند به نام مادر بود، در مسیر درست پیش نرفته است. اکنون مادر متوجه شده است که برای تحقق هدف اصلی یعنی انتقال سند به نام خود، باید دوباره اقدام به تنظیم قرارداد و شکایت حقوقی کند، در حالی که از ابتدا هدفش صرفاً بازگرداندن سند بود و نه اقدامات کیفری علیه برادر.
در حال حاضر، مادرم توانایی گرفتن وکیل جدید را ندارد و وکیل فعلی نیز قبول نمی‌کند و اعلام کرده که کار خود را انجام داده و مادر باید دوباره قرارداد جدید ببندد.
حق‌الوکاله کامل پرداخت شده است.
پرونده دوم:
مادر در پرونده دوم، خانه‌ای را به یک آقای «عباد» اجاره داده بود و بدون اجازه مادر، او آن خانه را به فرد دیگری به نام حسن علی اجاره داده بود. مادر به همین وکیل مراجعه کرد تا حکم تخلیه این مستاجر گرفته شود و تنها قصد داشت حق مالکیت و استفاده از خانه را بازگرداند.
وکیل پرونده، همانند پرونده اول، از فشار و استرس مادر استفاده کرد و به او برگه‌ای پیش‌نویس شده ارائه داد که شامل جاهای خالی بود و مادر مجبور به امضا شد. وکیل پس از امضا، موارد خودکاری را اضافه کرده و عنوان «خلع ید» نوشت، بدون توضیح اینکه این مسیر با هدف اصلی مادر متفاوت است. مادر به اشتباه تصور می‌کرد که این امضا و اقدامات همان روند حکم تخلیه است که هدف اصلی او بوده، اما در حقیقت برخی اقدامات و مدارک مطابق با رویه قانونی دقیق پرونده نبود و تنها بخشی از روند حقوقی اجرا شده است.
پرونده نیز در سال ۱۴۰۲ به وکیل سپرده شده بود، ولی اکنون بعد از گذشت دو سال، وکیل اعلام کرده که مسئولیت مراحل بعدی (اجراییه و تحویل منزل) به عهده مادر است و برای ادامه روند، باید شخصاً اقدام کند یا وکیل دیگری تعیین کند.
در ضمن در خرداد ماه گذشته وکیل پیامی به دروغ مبنی بر اینکه حکم تخلیه صادر شده و مابقی حق الوکاله را بریزید به خواهرم داده
مبلغ حق‌الوکاله ۲۲ میلیون تومان بوده که همه پرداخت شده و تنها ۴ میلیون تومان باقی مانده است. وکیل تأکید کرده که تا پرداخت کامل حق‌الوکاله و ارائه مدارک لازم، به مادر و هیچ شخص دیگری پاسخگو نخواهد بود و همچنین گفته که برای ادامه مراحل، باید به کانون وکلا شکایت شود.
در نتیجه، هدف اولیه مادر که حکم تخلیه مستاجر بوده، هنوز به صورت کامل به مرحله اجرایی نرسیده و تصمیم‌گیری برای ادامه مراحل با مادر است. ناگفته نماند که موقع قرارداد، وکیل اعلام کرده بود که ممکن است پرونده را به وکیل دیگری واگذار کند، اما هیچ جزئیاتی درباره مراحل بعد ارائه نکرده است.مادر من می‌تواند
از وکیل شکایت کند