فسخ قرداد

بر اساس مقررات قانون کار جمهوری اسلامی ایران، در قراردادهای کار با مدت موقت (مانند قرارداد یک‌ساله)، هیچ یک از طرفین (کارگر یا کارفرما) به تنهایی حق فسخ قرارداد را ندارند، مگر اینکه شرایط خاصی در قرارداد پیش‌بینی شده باشد یا توافقی بین طرفین صورت گیرد.

نکات کلیدی:

• اگر شما (کارگر) بدون رعایت تشریفات قانونی و بدون دلیل موجه قرارداد را به صورت یک‌جانبه فسخ کنید (اصطلاحاً ترک کار)، کارفرما می‌تواند بابت خسارت‌های وارده، ادعای خسارت نماید.


• معمولاً در قراردادهای کار، بندی تحت عنوان «خسارت فسخ یک‌جانبه» یا «وجه التزام» پیش‌بینی می‌شود. اگر چنین بندی وجود داشته باشد، باید مطابق همان عمل شود.


• در صورت نبود توافق یا شرط خاص در قرارداد، کارفرما برای مطالبه خسارت باید میزان خسارت وارده را اثبات کند و موضوع در مراجع حل اختلاف اداره کار قابل رسیدگی است.

منابع قانونی:

• قانون کار (۱۳۶۹)، ماده ۲۵: «در قراردادهای کار با مدت موقت یا برای انجام کار معین، هیچ یک از طرفین به تنهایی حق فسخ قرارداد را ندارند...»


• در صورت ترک کار، کارگر معمولاً حق سنوات را نیز از دست می‌دهد مگر در موارد خاص.

جمع‌بندی:
اگر قرارداد شما شرط خاصی برای فسخ یک‌جانبه و خسارت پیش‌بینی نکرده باشد، کارفرما تنها در صورت اثبات خسارت می‌تواند مطالبه کند و موضوع باید در مراجع حل اختلاف رسیدگی شود. اما اگر در قرارداد، شرطی برای پرداخت خسارت درج شده باشد، باید طبق همان عمل شود.

آیا توضیحات فوق برای شما کافی بود یا نیاز به راهنمایی بیشتر دارید؟
این پاسخ توسط هوش مصنوعی حقوقی وینداد ارائه شده است. برای دریافت مشاوره تخصصی‌تر می‌توانید از خدمات وینداد استفاده کنید.